Ι.ΣΤ.Ο.Σ.

ΙΔΡΥΜΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Οι προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ πλησιάζουν καλπαστικά.
Τι γίνεται λοιπόν με τον πρόεδρο Τραμπ, πρόκειται να επανεκλεγεί;
Φαίνεται πως οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές μάλλον θέλουν την επανεκλογή του, αλλά από έλλειψη άλλης εναλλακτικής επιλογής για κάποιον καλύτερο.

Όπως είναι απολύτως κατανοητό, αυτός ο τυπικά προκλητικός και ευέξαπτος «αμερικανικός» χαρακτήρας δεν ενθουσιάζει και τόσο πολύ με τα …χαρίσματά του. Βεβαίως δεν μας ενοχλεί ιδιαίτερα για αυτά που συνήθως κατηγορείται από τους αντιπάλους του (το ύφος του, η ωμότητα και ενίοτε η χυδαιότητά του), καθώς αυτή ακριβώς η στάση του αρέσει σε πολλούς Αμερικανούς, κάτι που αρνούμαστε εμμονικά να καταλάβουμε από αυτήν την πλευρά του Ατλαντικού.

Μάλλον όμως το πρόγραμμά του είναι νεφελώδες, η εξωτερική πολιτική του είναι συχνά απεχθής έως και αποκρουστική, οπότε αυτός ο άνθρωπος δείχνει πως δεν είναι ο κατάλληλος ώστε να ηγηθεί αυτού κράτους που παραμένει (τουλάχιστον προσωρινά) η ηγετική δύναμη του κόσμου μας.

Φαίνεται πως ουσιαστικά υπάρχουν μόνον τρεις αρχηγοί κρατών στον σημερινό κόσμο, οι οποίοι επιδιώκουν να λειτουργούν ως «πραγματικοί ηγέτες» : ο Βλαντιμίρ Πούτιν, κληρονόμος της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ο Σι Τζινπίνγκ, κληρονόμος της πρώην κινεζικής «Ουράνιας» αυτοκρατορίας και ο βουλιμικός επικίνδυνος γείτονάς μας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος επιδιώκει επίμονα να ανασυστήσει την παλαιά Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ο Ντόναλντ Τραμπ αντίθετα, διαθέτει μεν κατάλληλες ηγετικές πολιτικές ποιότητες, αλλά παρά τις εκάστοτε «σκηνικές’ του υπερβολές στερείται το εκτόπισμα, το ανάστημα του Μεγάλου Πολιτικού άνδρα.
Γιατί λοιπόν να τον υποστηρίξουν οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές; Επειδή ο αντίπαλός του Τζο Μπάιντεν είναι ….. εκατό φορές χειρότερος ! Όχι εξαιτίας της αδιάφορης, ήπιας και βαρετής προσωπικότητάς του, αλλά για όλα όσα αντιπροσωπεύει επάξια:
Το Καθεστώς, το «βαθύ κράτος», το πολιτικοκοινωνικό κατεστημένο, την υποταγή στην κυρίαρχη ιδεολογία, την απρόσκοπτη μαζική μετανάστευση, τον εμπαθή προοδευτισμό, τον διεθνοποιημένο ισοπεδωτικό καπιταλισμό, την φρικαλέα «πολιτική ορθότητα», το μονοσήμαντο και κρυπτορατσιστικό κίνημα «Black Lives Matter», τα κυρίαρχα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης.

Εν συντομία δηλαδή, την απάνθρωπη και απαίσια Νέα Τάξη και την υποκριτική νομενκλατούρα της, την οποία πριν από τέσσερα χρόνια εκπροσώπησε η πολυδιαφημισμένη «μάγισσα της πολιτικής» Χίλαρι Κλίντον.
Εύλογα οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές θα διάλεγαν ακόμη και τον …. Μίκυ Μάους ή τον φίλο του Γκούφη, ώστε να αποτρέψουν την κυριαρχία του Τζο Μπάιντεν και της αντιπροεδρικής συντρόφισσάς του Καμάλα Χάρρις (η οποία θα είχε άνετα μια μεγάλη πιθανότητα να τον διαδεχτεί κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών μιας ενδεχόμενης προεδρίας του με αβέβαιη υγεία!).

Έχει όμως ακόμη ο νυν πρόεδρος Τραμπ την ευκαιρία να κερδίσει; Εκτιμάται πως την έχει.
Συχνά έχει αναφερθεί από ποικίλους Εθνικιστές αναλυτές ότι, πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ του ανθρώπου Ντόναλντ Τραμπ και του πολιτικοκοινωνικού φαινομένου του «Τραμπισμού», ο οποίος είναι πάνω απ' όλα ένα ισχυρό λαϊκιστικό αντανακλαστικό που εκλύθηκε για να αμφισβητήσει ότι αντιπροσωπεύει το Καθεστώς.
Ο Τραμπ είναι αμφισβητήσιμος, αλλά ο Τραμπισμός είναι ένα ολότελα άλλο ζήτημα. Συνεκτιμώντας όλα τα υπό εξέταση πολιτικά πράγματα και δρώμενα, θα μπορούσαμε εν μέρει να το συγκρίνουμε με την πολιτική ζωή στην «περιφερειακή» Ευρώπη και ιδίως στην Ανατολική.

Σαφώς οι Αμερικανοί είναι εξαιρετικά διαφορετικοί από τους Ευρωπαίους (πολύ περισσότερο από ότι πιστεύουν οι τελευταίοι), αλλά ο βασικός συμπεριφορικός τους σταθερότυπος είναι ο ίδιος και στις δύο ηπείρους: οι λαϊκές μάζες εναντίον των παγκοσμιοποιημένων ελίτ, οι εγκατεστημένοι οικιστές εναντίον των κινητών νομάδων,
οι άνθρωποι των λαών και των πατρίδων εναντίον των απορριζωμένων «πολιτών του κόσμου», οι άνθρωποι του κοινωνικού βυθού εναντίον των ανθρώπων της επιφάνειας.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα, αυτή η διαπάλη έχει κρυσταλλωθεί σε δύο αντιπολιτευόμενα πολιτικοκοινωνικά συγκροτήματα που ούτε καν μιλούν μεταξύ τους. Και στις δύο πλευρές, δεν θέλουν πλέον απλώς να κερδίσουν τις εκλογές, αλλά να καταστρέψουν, να συντρίψουν τους αντιπάλους τους.

Ιδού ένα δημόσια κοινολογημένο, αποκαλυπτικό και μάλλον εντυπωσιακό πρόσφατο ποσοστό :
Το 15% των Ρεπουμπλικανών και το 20% των Δημοκρατών πιστεύουν ότι η Αμερική θα ήταν καλύτερη αν οι αντίπαλοί τους «πέθαιναν». «Λεπταίσθητες» παραδοχές και απόψεις άνευ προηγουμένου !
Η πολιτική μεταπολεμικά και ιδιαιτέρως μεταψυχροπολεμικά έχει αλλάξει σαφώς σε ποιότητες και μέγεθος :
Οι πολιτικοί στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν προσπαθούν πλέον να κερδίσουν την εξουσία αναδεικνύοντας τις ικανότητές τους, αλλά παρουσιαζόμενοι ως εκπρόσωποι – προστάτες των γυναικών, των ομοφυλοφίλων, των Αφροαμερικανών, των Ισπανόφωνων και λοιπων «πολιτικών ταυτότητας».
«Πολιτικών ταυτότητας» που κυριαρχούν απόλυτα και εξουσιαστικά στην δημόσια ζωή, αλλ’ όμως ορίζονται αναπόδραστα και τροφοδοτούνται αποκλειστικά από την «πολιτική ορθότητα». Αυτό το δρώμενο σημαίνει αυτονόητα ότι, τα πολιτικά ζητήματα τώρα «υποτάσσονται» και καθορίζονται περιοριστικά από επιλεγμένα πολιτιστικά και ανθρωπολογικά ζητήματα.

Γι’ αυτό, σε αντίθεση με αυτό που συνέβαινε στο παρελθόν (όταν τα προγράμματα των Ρεπουμπλικανών και των Δημοκρατών θα μπορούσαν λίγο πολύ να φαίνονται όμοια, ειδικά σ’ εμάς στην Ευρώπη), όλες οι τωρινές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αυτές οι προεδρικές εκλογές θεωρούνται από τους Αμερικανούς πολίτες ως εξαιρετικά σημαντικές (87 % μιλούν για ένα μη αναστρέψιμο, ιστορικό σημείο καμπής), μάλιστα δε υπάρχουν πολύ λίγοι αναποφάσιστοι μεταξύ τους.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον οι δύο υποψήφιοι δεν επιδιώκουν τόσο να πείσουν με υποσχέσεις «εξαγοράς» τους υποστηρικτές των αντιπάλων τους, όσο να εδραιώσουν συμπαγώς τα αντίστοιχα στρατόπεδά τους.
Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίον η πρώτη τηλεμαχία Τραμπ-Μπάιντεν κατέληξε σε ανταλλαγή προσβολών, σε εφαρμογή (λεκτικής) βίας που ακόμα δεν έχει εκδηλωθεί στα ευρωπαϊκά κράτη.

Είτε κερδίσει ο Τραμπισμός είτε η Νέα Τάξη, είναι βέβαιο πως λόγω του αξιακού τους κώδικα διακυβεύεται η ύπαρξη των αντιθέτων τους διαφορετικών κοσμοθεωριών.

Τα αποτελέσματα του Τραμπισμού και τα εξ αυτών μαθήματα είναι δύσκολο να εκτιμηθούν σε μικρό βάθος χρόνου.
Ο Τραμπ είναι αναμφισβήτητα καλύτερος απ’ ότι λένε οι αντίπαλοί του, αλλά σαφώς χειρότερος απ’ ότι λένε οι υποστηρικτές του.
Καθώς ως πρόεδρος αφιέρωσε αρκετό χρόνο για να αποφύγει τις παγίδες που του έστηναν οι εχθροί του, (και το έπραξε μόνο με την διαρκή ταλάντωση μεταξύ «συμβούλων» προερχομένων από αντίπαλα στρατόπεδα), είναι πράγματι δύσκολο να γνωρίζουμε ποιες από τις έως τούδε πρωτοβουλίες του είναι πραγματικά ... δικές του.

Όσον αφορά στην εξωτερική του πολιτική -δηλαδή το μόνο πράγμα που πρέπει να μας ενδιαφέρει ουσιαστικά- τα πεπραγμένα του ειλικρινά δεν είναι καλά ! Ο Τραμπ προφανώς αντιπαθεί την Ευρώπη, πράγμα το οποίο τον ξεχωρίζει από τους προκατόχους του … μόνον επειδή δεν κρύβει την αντιπάθειά του όπως έπρατταν συστηματικά εκείνοι.
Αρχικά προσπάθησε να πλησιάσει τη Ρωσία με την ελπίδα να την απομακρύνει από μια ισχυρή κινεζική συμμαχία, αλλά τελικά παραιτήθηκε από αυτή του την προσπάθεια, ενώ κατηγορήθηκε επανειλημμένα ότι «υπηρετεί τους Ρώσους».
Ο κύριος εχθρός του είναι η Κίνα. Ευνοεί τον άξονα Ουάσιγκτον-Ριάντ-Τελ Αβίβ, άξονα ο οποίος ικανοποιεί τους πολεμοκάπηλους «νεοσυντηρητικούς» καθώς και τους πανίσχυρους στην δημόσια ζωή ευαγγελιστές, αλλά αν στην θέση του βρεθεί ο Μπάιντεν, αυτό θα καταστεί εξόχως ισχυρότερο.

Αναλύοντας την αμερικανική πολιτική και τις διεθνείς παρενέργειές της δεν πρέπει να λησμονούμε πως οι Αμερικανοί είναι αμείλικτα σκληροί και αποδείχθηκαν αδηφάγα ιστορικά όντα που επιζητούν την αδιαμφισβήτητη εξουσία στον κόσμο.
Φαίνεται πως η μεταψυχροπολεμική Ευρώπη συνεχίζει να μην το γνωρίζει ή να να μην το κατανοεί, αλλά βρισκόμαστε σε έναν ακήρυκτο πόλεμο με την Αμερική. Σε ένα μόνιμο πόλεμο, ένα πόλεμο επιβίωσης, έναν οικονομικό πόλεμο, ένα πολιτιστικό πόλεμο.

Ένα «πόλεμο προφανώς δίχως θάνατο, αλλά πόλεμο μέχρι θανάτου!», (όπως ακριβέστατα το έθεσε ο …. αριστερός Γαλλοεβραίος δημοσιογράφος και κινηματογραφικός παραγωγός Ζορζ Μαρκ Μπεναµού, συνεργάτης των Γάλλων προέδρων Μιτεράν και Σαρκοζύ).

Α. Κωνσταντίνου

Μοιραστείτε το στο Twitter !

Στην πολιτική ζωή πρέπει να είσαι επιθετικός. Όταν κάποιος αμύνεται, έχει ήδη χάσει.
Φρανσουά Μιττεράν

2020 copyright istos.net.gr