Ι.ΣΤ.Ο.Σ.

ΙΔΡΥΜΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

ΆΦΙΞΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Πώς η ουκρανική κρίση επισπεύδει την άφιξη ενός νέου παγκόσμιου Μεσαίωνα

Δεν είναι ένας διπολικός κόσμος που θα προκύψει από τον σημερινό πόλεμο μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, αλλά η κατάρρευση 500 ετών ενός ευρωκεντρικού παγκόσμιου πολιτισμού, στον πυρήνα του οποίου βλέπουμε κυρίως την Ευρώπη, τη Ρωσία και την Ουκρανία. Αυτό το δρώμενο θα έχει τις ΗΠΑ, την Κίνα και τον υπόλοιπο κόσμο να συμμετέχουν όχι απαραίτητα στον παγκόσμιο πόλεμο που προβλέπει ο περιδεής και χωρίς φαντασία καθεστωτικός Τύπος, αλλά σε μια παραδειγματική στροφή πολιτικής και οικονομίας που δεν θα είναι εύκολη.

Η πλήρης πολιτική ανικανότητα να αναχαιτίσει αυτή την κατάρρευση (την οποία οφείλουμε να αναγνωρίσουμε, παρά τις προσπάθειές μας να ερμηνεύσουμε τις αμέτρητες πληροφορίες και αποφάσεις που κινητοποιήθηκαν τα τελευταία 16 χρόνια) φτάνει τώρα στο τελευταίο της όριο, καμουφλαρισμένη πρόχειρα από την παράλογη αλαζονεία μιας Δύσης που δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό της ως τίποτα άλλο, παρά ανίκητη και κυρίαρχη.
Προ μηνός αναφερόμαστε στο πιθανό βραχυπρόθεσμο του πολέμου στην Ουκρανία. Αν ήταν τότε δυνατόν να φανταστούμε ένα γρήγορο και εποικοδομητικό αποτέλεσμα βασισμένο σε μια ειρηνευτική συμφωνία «ουδετερότητας εναντίον ακεραιότητας», είδαμε ξεκάθαρα ότι μάλλον θα έπρεπε να αναθεωρήσουμε την εκτίμησή μας ήδη μέσα στον επόμενο μήνα. Το τομακτικό βάλτωμα, βρίσκεται τώρα σε κλιμακούμενη εξέλιξη, με την θέληση εκείνων που πιστεύουν ότι αυτός είναι ο τρόπος για να χτυπήσουν το ρωσικό κατεστημένο, να απαλλαγούν από τον Πούτιν (το δεύτερο σενάριό που επίσης είχαμ θίξει) και να επιτύχουν έτσι μια ειρήνη αποκλειστικά με «δυτικούς όρους».

Αυτή η στρατηγική είναι λανθασμένη και ατελής, διότι δεν λαμβάνει υπόψη τη δημοτικότητα του Προέδρου Πούτιν, η οποία δεν είναι μόνον αποτέλεσμα προπαγάνδας αλλά, πάνω απ' όλα, μιας ιστορίας που η Δύση δεν είναι πλέον σε θέση να κατανοήσει. Πράγματι, ο Δεύτερος Μεγάλος Πόλεμος (ο «μεγάλος πατριωτικός πόλεμος» των Ρώσων, στον οποίο 27 εκατομμύρια από αυτούς έχασαν τη ζωή τους ), συνδέθηκε μόνο με την εβραϊκή γενοκτονία, ενώ μια άλλη, αποσιωπημένη κι εξ ίσου παράλογη γενοκτονία εφαρμόστηκε από τους Ναζί, αυτή του σλαβικού πολιτισμού και γλώσσας.

Η Δύση κάνει τεράστιο λάθος να ξεχνά τις πολιτικές εκτεταμένης αναγκαστικής «Γερμανοποίησης» εκείνης της εποχής, ειδικότερα για την Λευκορωσία και την Ουκρανία, οι οποίες ήχησαν παράξενα στα ρωσικά αυτιά όταν ο Ουκρανός πρόεδρος Poroshenko ανέλαβε να απαγορεύσει τον ρωσικό πολιτισμό και γλώσσα στην Ουκρανία, (για να αναφέρω εδώ μόνον ένα παράδειγμα). Μια εκδίωξη του Πούτιν δεν θα είναι αρκετή για να επαναφέρει την ρωσική κοινή γνώμη σε ευνοϊκότερες απόψεις απέναντι σε μια Δύση, που θα είχε πράγματι πάρα πολύ δουλειά για να διαγράψει τη συλλογική μνήμη ώστε να επιτύχει τους στόχους της «συμφιλίωσης».

Για τον λόγο αυτόν, το ρωσικό κατεστημένο, παρά τα όποια οικονομικά συμφέροντα, θα το ξανασκεφτεί πριν απαλλαγεί από τον Πούτιν. Αυτό μας φέρνει πιο κοντά στο τρίτο μας σενάριο, το καταστροφικό σενάριο, στο οποίο το δυτικό μοντέλο πολιτισμού, θα καταρρεύσει, στη διπλή συντριβή πολέμου και λιμού.

Στην πραγματικότητα τώρα, ευρωπαϊκές πρεσβείες προσεγγίζουν την Μόσχα (Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία) αλλά επιστρέφουν με άδεια χέρια, σε μια διπλωματική προσπάθεια, που καθίσταται αναποτελεσματική από τις ΗΠΑ οι οποίες συστηματικά στέλνουν όπλα στην Ουκρανία, μάλιστα με μια σύγχρονη ανανέωση του ρουζβελτικού νόμου περί «Δανεισμού κι Εκμίσθωσης». Όπως έχει ήδη πει ο Πρόεδρος Πούτιν, «δεν έχει νόημα να διαπραγματευόμαστε με ανθρώπους που δεν κρατούν τα ηνία». Έτσι, τώρα όλοι βρίσκονται κάτω από μια κατολίσθηση φωτιάς που οδηγεί γρήγορα προς στην κόλαση.

Εξακολουθούμε εδώ και εκεί να διαβάζουμε ότι, η κρίση φέρνει σε επαφή τους Ευρωπαίους. Αυτό ισχύει μόνο κατά το ήμισυ και μόνο στο βαθμό που η ειρήνη θα βρίσκεται στο τέλος του δρόμου.

Όμως, όσο περισσότερο απομακρύνεται η ειρήνη, τόσο πιο διχασμένοι γίνονται οι Ευρωπαίοι. Οι γαλλικές εκλογές έδειξαν τον ισχυρό αντίκτυπο της κρίσης στις πιθανότητες εκλογής του Μακρόν, ο οποίος πράγματι επωφελήθηκε από την πρώτη περίοδο του πολέμου, αλλά όχι από αυτή τη νέα φάση, όπου η απελπισία δείχνει το πρόσωπό της. Μάλιστα τόσο πολύ, που πιστεύουμε ότι τα κατάφερε, μόνο επειδή οι εκλογές διεξήχθησαν τον Μάιο, όπως είχε προγραμματιστεί.

Εκτιμούμε ότι σε ένα μήνα, οι πιθανότητες επανεκλογής του Μακρόν θα ήταν μάλλον αρνητικές. Μπορεί να τα κατάφερε αλλά θα δυσκολεύεται να κυβερνήσει σύμφωνα με το ευρω-φιλελευθερικό DNA του (αν εν τέλει κατορθώσει …..να κυβερνήσει καθόλου). Το νομοθετικό σώμα και η κοινή γνώμη θα τον εξαναγκάσουν να συνεχίσει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από αυτό και θα φαίνεται όλο και πιο αναχρονιστικός :
Ναι είναι ο καλύτερος στην τάξη, αλλά στη μέση μιας ζούγκλας...

Μια διπλή μετατόπιση θα στείλει όλη την ευρωπαϊκή πολιτική μακριά από τη δόξα των τελευταίων ετών:
Η Ευρώπη, ως ειρηνευτικό σχέδιο, αποτυγχάνει, είτε εξαφανίζεται και ο κίνδυνος επανεμφάνισης του φρικτού ενδοευρωπαϊκού πολέμου επανεμφανίζεται, είτε μετατρέπεται σε ένα μονολιθικό σχέδιο, όπου όλοι πρέπει να σκέφτονται το ίδιο, αλλιώς κινδυνεύουν να αποκλειστούν.

Έχει ήδη διαμορφωθεί μια τάση από τις επιθυμίες της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, να δημιουργήσει ταχείες διαπραγματεύσεις για τους «καλούς Ουκρανούς» και να διακόψει οριστικά τη βοήθεια προς τους «κακούς Ούγγρους».

Αυτό το μοντέλο μοιάζει μ΄εκείνο που μέχρι στιγμής έχει προκαλέσει την ολοσχερή αποτυχία της περιφερειακής ενσωμάτωσης της Νότιας Αμερικής, δηλαδή το γεγονός ότι μόνο οι χώρες της ίδιας αποδοχής θα μπορούσαν να τα πάνε καλά (OAS ή φιλοαμερικανική Συμμαχία του Ειρηνικού εναντίον της CELAC ή της «Μπολιβαριανής Κοινότητας των Άνδεων»...).

Όσον αφορά στον φιλελευθερισμό, η τερατώδης «κρίση ευημερίας» που συνδέεται με τον καλπασμό του πληθωρισμού, η οποία επιδεινώθηκε έτι περαιτέρω από την ουκρανική κρίση, έθεσε τέλος σε αυτήν. Και εδώ, είτε η πλήρης κατάρρευση της δυνατότητας δράσης των κρατών θα οδηγήσει τους ανθρώπους σε δημογραφικό σοκ που συνδέεται με κρίσεις πείνας/ασθενειών, είτε θα αναστηθούν πιο ισχυρά και παρεμβατικότερα κράτη με βάση τους ελέγχους των τιμών και την προγραμματισμένη οικονομία.

Όλα αυτά λαμβάνουν χώρα σε ένα πλαίσιο γενικής έκρηξης των δημόσιων δαπανών, πράγμα που μας φέρνει πιο κοντά στο σενάριο του «Πολέμου των Άστρων» που υποτίθεται ότι προηγήθηκε της κατάρρευσης της σοβιετικής αυτοκρατορίας.

Και η κακοήθης εμμονή εξελίσσεται αδιατάρακτη. Παρά την αλαζονεία μιας Δύσης που συνεχίζει να γελάει με τα επίπεδα χρέους της (ενώ έχει υποβάλει ολόκληρο τον Τρίτο Κόσμο σε λιτότητα και αποπληρωμή για αρκετές μετα-αποικιακές δεκαετίες !)

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να δούμε πώς η επιβάρυνση με το 70% του παγκόσμιου χρέους θα μπορούσε να επιτρέψει στη Δύση να φέρεται ως μια ευημερούσα, κοινωνία «ιεροκήρυκας» των φιλελεύθερων ιερών κανόνων.

Αυτές οι δημόσιες δαπάνες, οι οποίες ήσαν ήδη υπέρογκες πριν από τον Covid, αυξήθηκαν και εξακολουθούν να επιδεινώνονται στο πλαίσιο της στήριξης των οικονομιών που παραπαίουν κάτω από την τρέχουσα εξωτερική πολιτική: Βοήθεια προς τις επιχειρήσεις, κοινωνική βοήθεια, σχέδια υποδομών, δαπάνες για την υγεία, χρηματοδότηση πολέμου, ανθρωπιστική βοήθεια κ.λπ.

Δισεκατομμύρια που δεν υπάρχουν δαπανώνται με φρενήρεις ρυθμούς, με μόνη στρατηγική την αποδυνάμωση των ποσών σε έναν πληθωρισμό, που απλά …. θα κάνει τους ανθρώπους να λιμοκτονήσουν.

Σε αυτή την τρελή παρέκκλιση, 30 χρόνια μετά την καταβαράθρωση της σοβιετικής αυτοκρατορίας του ανύπαρκτου «υπαρκτού σοσιαλισμού», ολόκληρη η υπερκατασκευή της διακυβέρνησης της «δυτικής αυτοκρατορίας» που βασίζεται στα έθνη κινδυνεύει να πεθάνει: αναλαμβάνοντας απολύτως όλα τα έξοδα, χωρίς να έχει ένα χέρι στους μοχλούς της εξουσίας που περνούν σε υπερεθνικά επίπεδα πολύ ευκαιριακά, βρισκόμενη στη μέση ενός νομικοπολιτικού κενού, ενώ η εθνική βάση του διεθνούς συστήματος σπάει.

Αυτό ισχύει φυσικά στη Δύση, αλλά συνάμα και σε ολόκληρο τον κόσμο, αφού όλοι υιοθέτησαν αυτό το μοντέλο, ακόμη και αν ορισμένες περιφέρειες είναι πιο ανθεκτικές ή/και ήδη καθ' οδόν προς άλλα μοντέλα.

Όλα αυτά μας οδηγούν να φανταστούμε ένα πολιτικό μέλλον κοντά στο μεσαιωνικό μοντέλο, στο πλαίσιο μιας τεράστιας αποδυνάμωσης των κρατών και της εμφάνισης διαφόρων μικροδομών που θα επιβιώσουν από την επερχόμενη έκρηξη (ορισμένες πόλεις, μικρές χώρες, μικρές ενώσεις περιφερειών κ.λπ.). Η ίδια τάση θα παρατηρηθεί και στις επιχειρήσεις. Εξ αρχής καταγγείλαμε και τώρα πλέον με αποδεικτικά δεδομένα δεν πιστεύουμε στην κυριαρχία των GAFAs (Google, Apple, Facebook, Amazon) στη θέση των εθνικών κρατών.
Έχουμε ήδη αναφερθεί γενικά στον «Τρίτο Σημασιολογικό Ιστό» - «web3», ο οποίος θα έχει αντίκτυπο στους πολύ μεγάλους παίκτες μέσω της ισχύος της αποκέντρωσης.

[To Web2 είναι το διαδίκτυο που έχουμε σήμερα και αναπτύχθηκε σχεδόν ταυτόχρονα με την εμφάνιση των μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας (Facebook, Google, Amazon) και με τις πλατφόρμες social media, ενώ, ταυτόχρονα εισαγόταν και η ευρυζωνική τεχνολογία και το mobile internet, δύο τεχνολογικές επαναστάσεις που επέτρεψαν στο διαδίκτυο να γίνει ταχύτερο, πιο άμεσο και πιο διαδραστικό.Το «web3» είναι μια ιδέα για μια «νέα επανάληψη» του Παγκόσμιου Ιστού, η οποία βασίζεται στην τεχνολογία blockchain, (την οποία φανταστείτε την ως ένα ψηφιακό κατάστιχο όπου τα πάντα καταγράφονται με σειρά που δεν αλλάζει). Οι «οραματιστές» του Web3 υποστηρίζουν ότι στη νέα εκδοχή του διαδικτύου, ο χρήστης θα δημιουργεί ουσιαστιακά από μόνος του το δίκτυό του, μεταφέροντας δεδομένα και εφαρμογές και επικυρώνοντάς τα μέσω του blockchain.)]

Αλλά υπάρχουν και οι πολυεθνικές που θα δουν την αξιοπιστία τους να καταρρέει από τα λάθη τα οποία θα τους επιφέρει η κρίση στην απασχόληση και τις δεξιότητες (θυμηθείτε χαρακτηριστικά την πρόσφατη αιφνιδιαστική κρίση της «Kinder» με τις πασχαλινές σοκολάτες - αυγά).

Για να μην αναφέρουμε ότι η δύναμή τους συνδέεται στην πραγματικότητα άμεσα με εκείνη των κρατών, τα οποία είναι οι χρηματοδότες έσχατης ανάγκης τους, χάρη στη απατηλή μαγεία της έννοιας «πολύ μεγάλη για να αποτύχει». Εάν το ένα πόδι του «γκόλεμ» πέσει (το κράτος), το άλλο θα ακολουθήσει … στενά (η πολυεθνική).
Η έκρηξη ολόκληρου του κρατικού-πολυεθνικού μοντέλου θα οδηγήσει σε ένα σωρό μικρούς Άρχοντες που θα εργαστούν ακούραστα για να αναδημιουργήσουν ζώνες τάξης και να ανακτήσουν εδάφη ευημερίας, αλλά μέσω της φυσικής ιστορικής οδού: Μέσω του πολέμου.

Κατά κάποιον τρόπο, ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι αυτό ακριβώς : Πόλεμος διάθεσης ενός τεράστιου και πλούσιου εδάφους σε ένα πλήθος ομάδων που θα το επινεμηθούν και είναι τόσο διαφορετικές όσο και μυστηριώδεις, επειδή απλώς βρίσκονται πέρα από το διακριτικό βεληνεκές και κάτω από το όριο διακρισιμότητας του ανιχνευτικού «ραντάρ» των μέσων ενημέρωσης. Αυτό το ραντάρ, ο σύγχρονος παγκόσμιος «πανεπόπτης οφθαλμός» επιμένει να βλέπει τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο ως … «ιδεολογική σύγκρουση». Εάν δεν υπάρξει ταχεία συμφωνία μεταξύ των Ουκρανών και των Ρώσων, με ή χωρίς την παραίτηση/έξωση του Πούτιν, μπαίνουμε τώρα στην πλήρη κρίση ενός πολιτισμού 500 ετών, όπου όλα είναι δυνατά !

Για τον λόγον αυτό πρέπει να αναρωτηθούμε διεξοδικά πώς θα μπορούσε να μοιάζει ένα μεταεθνικό μοντέλο, αλλά και με ποια μέσα και πότε θα μπορούσε να επιτευχθεί.

Γεράσιμος Γροστολιώτης 

Μοιραστείτε το στο Twitter !


"Αν κάποιος μάθει καλά Ελληνικά, μπορεί να βρει σχεδόν ολόκληρη την ποίηση στον Όμηρο" Ezra Pound


2022 copyright istos.net.gr